1841
galatasaray'ın şampiyonlar ligi maçlarının ardından avrupa takımlarının futbolcularına yöneltilen stat atmosferi sorularını oldukça oryantalist buluyorum.
türk spor basınının avrupa karşısında hala böyle bir onaylanma ihtiyacı içerisinde olması gerçekten tuhaf. sanki karşımızdakiler avrupa'dan geldiği için onların ağzından kendi stadımızın atmosferini övdürmek, kendi değerimizi bir kez daha tescil ettirmek zorundaymışız gibi bir yaklaşım var.
oysa galatasaray'ın bugün konuşulması gereken çok daha önemli futbol değerleri var. okan buruk'un avrupa seviyesinde rekabet edebilen, modern ve cesur futbol anlayışıyla sahaya koyduğu oyun, yıldızlarla dolu bir kadro, sane, leao ve osimhen gibi dünya futbolunun önemli isimlerini gündemine alabilen bir kulüp vizyonu var. rakiplerine yalnızca tribün gürültüsüyle değil, sahadaki oyunuyla da sorun çıkarabilen bir takımdan bahsediyoruz.
ama biz hala maçın ardından rakip futbolcuya stadın atmosferini beğenip beğenmediğini soruyoruz. onun vereceği iki güzel cümleyle gururlanmayı, sanki avrupa futbolunun bizi nihayet fark etmesiymiş gibi sunmayı tercih ediyoruz.
elbette atmosfer konuşulsun, tribünlerin hakkı verilsin. bunda hiçbir sorun yok. mesele bunu sürekli bir yabancı onayı arayışına dönüştürmek, galatasaray'ın büyüklüğünü bir avrupa takımının futbolcusunun ağzından duyacağımız birkaç övgüye indirgemek.
artık biraz da sahadaki futbolu, oyuncu kalitesini, taktiksel seviyeyi ve avrupa'da ortaya konulan rekabeti konuşalım. çünkü galatasaray'ın bugün avrupa'ya gösterebildiği şey, rakiplerinin stadını ne kadar beğendiğinden çok daha fazlası.
türk spor basınının avrupa karşısında hala böyle bir onaylanma ihtiyacı içerisinde olması gerçekten tuhaf. sanki karşımızdakiler avrupa'dan geldiği için onların ağzından kendi stadımızın atmosferini övdürmek, kendi değerimizi bir kez daha tescil ettirmek zorundaymışız gibi bir yaklaşım var.
oysa galatasaray'ın bugün konuşulması gereken çok daha önemli futbol değerleri var. okan buruk'un avrupa seviyesinde rekabet edebilen, modern ve cesur futbol anlayışıyla sahaya koyduğu oyun, yıldızlarla dolu bir kadro, sane, leao ve osimhen gibi dünya futbolunun önemli isimlerini gündemine alabilen bir kulüp vizyonu var. rakiplerine yalnızca tribün gürültüsüyle değil, sahadaki oyunuyla da sorun çıkarabilen bir takımdan bahsediyoruz.
ama biz hala maçın ardından rakip futbolcuya stadın atmosferini beğenip beğenmediğini soruyoruz. onun vereceği iki güzel cümleyle gururlanmayı, sanki avrupa futbolunun bizi nihayet fark etmesiymiş gibi sunmayı tercih ediyoruz.
elbette atmosfer konuşulsun, tribünlerin hakkı verilsin. bunda hiçbir sorun yok. mesele bunu sürekli bir yabancı onayı arayışına dönüştürmek, galatasaray'ın büyüklüğünü bir avrupa takımının futbolcusunun ağzından duyacağımız birkaç övgüye indirgemek.
artık biraz da sahadaki futbolu, oyuncu kalitesini, taktiksel seviyeyi ve avrupa'da ortaya konulan rekabeti konuşalım. çünkü galatasaray'ın bugün avrupa'ya gösterebildiği şey, rakiplerinin stadını ne kadar beğendiğinden çok daha fazlası.

