160
tarihin kırıldığı, zamanın bizim için akmaya başladığı unutulmaz gün. en unutulmaz şampiyonluk sorusunda 12 mayıs 2012 ile kafa kafaya giden tarih.
13 senedir kazanamadığımız deplasmanda, üstelik ezeli rakibin sahasında berabere kalıp orada kupa kaldırmak da unutulmaz bir olay ama; 2006 mayısının o akşamı olqylar farklı gelişseydi 2012 şampiyonluğu başta olmak üzere son 20 yılda hikayenin tamamı farklı olurdu.
hele ki birinci fatih terim dönemi üstü özhan canaydın başkanlığındaki fetret dönemini yaşamiış, o sezon boyu da tüm hikayeyi takip etmiş kimseler için unutulmazdan öte bir gündü.
üst paragrafta tarif edilen insanlara 14 mayıs sabahı uyanınca "akşam ne olur" diye sorulsa, buruk bir gülümseme ile keşke der yutkunurdu. mustafa keçeli'nin fenerbahçe'ye attığı golde ağlayan sadece mondragon, hasan şas ve arjantin formalı abimiz değildi.
bu insanların tamamı* ağlamıştır o golden sonra. çünkü bu kadar çok insanın yürekten istediği ama imkansız olarak gördüğü bir şeyin gerçekleştiği unutulmaz bir andı.
17 mayıs 2000 akşamında popescu'nun golünden sonra da çok ağlayan olmuştu ama o 4 senede üstüne koya koya gelinen bir sürecin finali olduğu için, hazırlıksız yakalanan pek olmamıştır.
o akşam, o senelerdeki türkiye ligi için süper sayılabilecek fenerbahçe'nin atamadığı tek gol türk futbol tarihinin akışını değiştirdi.
2006 yılında başlayan allah fenerbahçe gerginliği o gece başladı ve 20 senedir devam ediyor.
26. şampiyonluk sezonunda puan farkının 7'den 4'e ya da 4'den 2'ye düştüğü haftalarda bizim taraftarda doğan öfkenin sebebi böyle bir günü rakibe verme korkusuydu. bunu "şampiyonluğu geciktirdi diye bu kadar negatif mi basılir" diye sulandıran yotuber tayfanın kaçırdığı nokta buydu.
9 mayıs 2026 galatasaray antalyaspor maçında taraftarın yaşadığı stresin de altında yatan şey buydu. 20 sene önce mustafa keçeli'nin gol sevincine bakarken kendini bahçe duvarında ağlarken bulan benim osimhen'in golünde seneler sonra evin içinde haykırmamın sebebi de o gerginlikti.
evet "dört sene üst üste şanpiyon olan hocaya istifa dense dünyanın her yerinde gülerler" belki ama, 20 sene sonra bile o dört senin yaşanabilmesine imkan veren süreci başlatan böyle bir kırılmanın yaşanma ihtimali bile bu derece bir öfkeyi haklı kılar...
bugün yine senelerin kronik rahatsızlıklarıyla konfeti diyecekler, adnan polat'ın hayal ürünü açıklamalarını koyacaklar. belki lübe ayar ya da ahmet ercanlar dünyanın sırrını veriyormuş havalarda abuk sabuk teoriler saçacak...
aldırmayın, çok da ciddiye almayın.
sarıyla kırmızıyla alnımızın akıyla başlayıp şampiyon bitirdiğimiz en kutlu gün bugündü.
emeği gdçen herkese teşekkür ve minnetle...
13 senedir kazanamadığımız deplasmanda, üstelik ezeli rakibin sahasında berabere kalıp orada kupa kaldırmak da unutulmaz bir olay ama; 2006 mayısının o akşamı olqylar farklı gelişseydi 2012 şampiyonluğu başta olmak üzere son 20 yılda hikayenin tamamı farklı olurdu.
hele ki birinci fatih terim dönemi üstü özhan canaydın başkanlığındaki fetret dönemini yaşamiış, o sezon boyu da tüm hikayeyi takip etmiş kimseler için unutulmazdan öte bir gündü.
üst paragrafta tarif edilen insanlara 14 mayıs sabahı uyanınca "akşam ne olur" diye sorulsa, buruk bir gülümseme ile keşke der yutkunurdu. mustafa keçeli'nin fenerbahçe'ye attığı golde ağlayan sadece mondragon, hasan şas ve arjantin formalı abimiz değildi.
bu insanların tamamı* ağlamıştır o golden sonra. çünkü bu kadar çok insanın yürekten istediği ama imkansız olarak gördüğü bir şeyin gerçekleştiği unutulmaz bir andı.
17 mayıs 2000 akşamında popescu'nun golünden sonra da çok ağlayan olmuştu ama o 4 senede üstüne koya koya gelinen bir sürecin finali olduğu için, hazırlıksız yakalanan pek olmamıştır.
o akşam, o senelerdeki türkiye ligi için süper sayılabilecek fenerbahçe'nin atamadığı tek gol türk futbol tarihinin akışını değiştirdi.
2006 yılında başlayan allah fenerbahçe gerginliği o gece başladı ve 20 senedir devam ediyor.
26. şampiyonluk sezonunda puan farkının 7'den 4'e ya da 4'den 2'ye düştüğü haftalarda bizim taraftarda doğan öfkenin sebebi böyle bir günü rakibe verme korkusuydu. bunu "şampiyonluğu geciktirdi diye bu kadar negatif mi basılir" diye sulandıran yotuber tayfanın kaçırdığı nokta buydu.
9 mayıs 2026 galatasaray antalyaspor maçında taraftarın yaşadığı stresin de altında yatan şey buydu. 20 sene önce mustafa keçeli'nin gol sevincine bakarken kendini bahçe duvarında ağlarken bulan benim osimhen'in golünde seneler sonra evin içinde haykırmamın sebebi de o gerginlikti.
evet "dört sene üst üste şanpiyon olan hocaya istifa dense dünyanın her yerinde gülerler" belki ama, 20 sene sonra bile o dört senin yaşanabilmesine imkan veren süreci başlatan böyle bir kırılmanın yaşanma ihtimali bile bu derece bir öfkeyi haklı kılar...
bugün yine senelerin kronik rahatsızlıklarıyla konfeti diyecekler, adnan polat'ın hayal ürünü açıklamalarını koyacaklar. belki lübe ayar ya da ahmet ercanlar dünyanın sırrını veriyormuş havalarda abuk sabuk teoriler saçacak...
aldırmayın, çok da ciddiye almayın.
sarıyla kırmızıyla alnımızın akıyla başlayıp şampiyon bitirdiğimiz en kutlu gün bugündü.
emeği gdçen herkese teşekkür ve minnetle...
