23935
kendi ayrilmak istemedigi surece takimda kalmasi gereken, galatasaray'a cok yakistigini dusundugum, fakat ayni zamanda taktiksel olarak ciddi bir donemecte olan basarili teknik direktor.
kisisel fikrim, okan buruk'un 4 sezonundaki en dusuk futbol seviyesi bu senekiydi. evet sampiyonlar liginde son 16'ya kadar ciktik- ve yer yer muthis maclar oynadik. fakat sezon boyunca kazandigimiz bir cok macta oyun olarak eskisi kadar dominant degildik ve bireysel yeteneklere fazla ihtiyac duyduk. kaybettigimiz maclarda da fazla caresiz gozuktuk- juventus ve liverpool deplasmanlarindaki oyunu hafizamizdan silmek istesek kimse itiraz etmez heralde.
bence bu sonucu dogruan 3 kritik mesele vardi.
1. galatasaray'in onde osimhen'le presi ciftleyecek, top kazanildiginda cabuk oynayan, orta sahayla hucumu geciste birlestirecek bir 10 numaraya ekmek su gibi ihtiyaci varken bu rol dolmadi. okan hoca sanirim yunus veya icardi'yle bu rolu kotaracagini dusundu. fakat ne icardi, ne yunus, ne de sonradan yarabandi olarak kullandigi sara bu rolu doldurabilecek isimler degildi. bu gomlegin yanlis iliklenen ilk dugmesi oldu- cunku galatasaray onde pres siddetini sezon boyunca cok az defa yukseltebildi, ve merkez orta sahasi guvenlikli bir sekilde oynayamaz hale geldi.
2. galatasaray'in savunma onundeki cift pivotunda tek yonlu oyunculara yer olmamali. okan buruk sergio oliveira, ndombele gibi isimlerden sonra sara'yla doneminin en iyi 8'ini bulmustu. fakat 10 numaradaki devasa boslugu doldurmak icin sara'yi 8'den alip 10'a cekince cift pivotta torreira-ilkay veya torreira-lemina ikilileri malesef cok tek yonlu kaldi. galatasaray onde pres yiyince sadece pasorluk yapabilen bir merkez ikilisiyle etkisizlesti, hucumla orta saha arasinda devasa bosluklar olustu. osimhen'in haftalarca top alamadigi icin mutsuz gezindigi maclari hatirliyoruz.
3. galatasaray'in iki beki de savunma odakli, tek yonlu bekler olmamali. okan buruk'un sag-sol bek rol bolumu ve kullanimlari ilk sezonlarinda cok modern ve yaratici iken bu sezon en temkinli ve pozitif futboldan uzak beklerini izledik. ilk iki sezonki angelino, kohn deneylerinden sonra okan hoca once jakobs'la sonra da singo'yla ofansif bek fikrinden yavas yavas "ikili mucadele dominasyonu" tarafina yol aldiysa da galatasaray icin orta kalitesi yuksek, ve topla cikabilen bir bek tipki mertens-vari bir 10 numara kadar onemli.
geri donup baktiginizda bu uc temel meselenin butun sezon boyu sikinti yarattigi net ortada- cunku galatasaray'in bu uc meselenin hepsini ayni anda cozebildigi mac sayisi bir elin parmaklarini gecmiyor.
en pozitif ornek juventus'u 5-2 yendigimiz macti. sallai sag bekte, sara 8 numarada torreira yaninda... yunus 10'da macin onemi geregi muthis bir fiziksel eforla oynayinca galatasaray gecmis yillardaki goruntusunu animsatti. fakat takimin sag bekinin sallai ve cift pivotundan birinin sara olmadigi ust duzey maclarda, ki bu sezonun coguydu, sonuctan bagimsiz olarak savunmayla hucumun bagi koptu. gozlerimizi kapatarak izledigimiz juventus ve liverpool deplasmanlarinda da, sampiyonluk macinda samsunspor karsısında onde pres yedik ve yenilmekle kalmadik, tamamen dagildik.
uzatmayayim. galatasaray'in soylendigi gibi bir "miyad dolma" ya da "motivasyon kaybi" ya da "doygunluk" meselesi oldugunu dusunmuyorum. kadronun cogunun yenilenmesi gerektigi de dogru degil. aksine okan buruk belki de 4 senedir yasadigi en buyuk yapisal problemleri bu sene yasadi, ve bu problemlere ragmen basarili olarak belki de 4 yil icindeki en zor puzzle'i cozdu. bir baska deyisle galatasaray'daki en "italyan" basarisini kazandigini dusunuyorum.
ancak cesur hamleler yapmak sart. takimin kimligini geri kazanmasi icin orijinal ayarlara donmek gerekiyor gibi. tabi ki okan buruk'a akil ogretecek degilim, aksine hocanin hoca da bence bunun farkinda, ve umarim seneye asil planina geri donus yapacak. ama taraftarin da hoca'ya baski uygulamayi birakmasi gerek. tum basarilara ragmen iki mac kaybederse 4 degil 10 sene ustuste sampiyon olsa da istifasinin istenecegini bilmek korkunc bir psikoloji olsa gerek...
kisisel fikrim, okan buruk'un 4 sezonundaki en dusuk futbol seviyesi bu senekiydi. evet sampiyonlar liginde son 16'ya kadar ciktik- ve yer yer muthis maclar oynadik. fakat sezon boyunca kazandigimiz bir cok macta oyun olarak eskisi kadar dominant degildik ve bireysel yeteneklere fazla ihtiyac duyduk. kaybettigimiz maclarda da fazla caresiz gozuktuk- juventus ve liverpool deplasmanlarindaki oyunu hafizamizdan silmek istesek kimse itiraz etmez heralde.
bence bu sonucu dogruan 3 kritik mesele vardi.
1. galatasaray'in onde osimhen'le presi ciftleyecek, top kazanildiginda cabuk oynayan, orta sahayla hucumu geciste birlestirecek bir 10 numaraya ekmek su gibi ihtiyaci varken bu rol dolmadi. okan hoca sanirim yunus veya icardi'yle bu rolu kotaracagini dusundu. fakat ne icardi, ne yunus, ne de sonradan yarabandi olarak kullandigi sara bu rolu doldurabilecek isimler degildi. bu gomlegin yanlis iliklenen ilk dugmesi oldu- cunku galatasaray onde pres siddetini sezon boyunca cok az defa yukseltebildi, ve merkez orta sahasi guvenlikli bir sekilde oynayamaz hale geldi.
2. galatasaray'in savunma onundeki cift pivotunda tek yonlu oyunculara yer olmamali. okan buruk sergio oliveira, ndombele gibi isimlerden sonra sara'yla doneminin en iyi 8'ini bulmustu. fakat 10 numaradaki devasa boslugu doldurmak icin sara'yi 8'den alip 10'a cekince cift pivotta torreira-ilkay veya torreira-lemina ikilileri malesef cok tek yonlu kaldi. galatasaray onde pres yiyince sadece pasorluk yapabilen bir merkez ikilisiyle etkisizlesti, hucumla orta saha arasinda devasa bosluklar olustu. osimhen'in haftalarca top alamadigi icin mutsuz gezindigi maclari hatirliyoruz.
3. galatasaray'in iki beki de savunma odakli, tek yonlu bekler olmamali. okan buruk'un sag-sol bek rol bolumu ve kullanimlari ilk sezonlarinda cok modern ve yaratici iken bu sezon en temkinli ve pozitif futboldan uzak beklerini izledik. ilk iki sezonki angelino, kohn deneylerinden sonra okan hoca once jakobs'la sonra da singo'yla ofansif bek fikrinden yavas yavas "ikili mucadele dominasyonu" tarafina yol aldiysa da galatasaray icin orta kalitesi yuksek, ve topla cikabilen bir bek tipki mertens-vari bir 10 numara kadar onemli.
geri donup baktiginizda bu uc temel meselenin butun sezon boyu sikinti yarattigi net ortada- cunku galatasaray'in bu uc meselenin hepsini ayni anda cozebildigi mac sayisi bir elin parmaklarini gecmiyor.
en pozitif ornek juventus'u 5-2 yendigimiz macti. sallai sag bekte, sara 8 numarada torreira yaninda... yunus 10'da macin onemi geregi muthis bir fiziksel eforla oynayinca galatasaray gecmis yillardaki goruntusunu animsatti. fakat takimin sag bekinin sallai ve cift pivotundan birinin sara olmadigi ust duzey maclarda, ki bu sezonun coguydu, sonuctan bagimsiz olarak savunmayla hucumun bagi koptu. gozlerimizi kapatarak izledigimiz juventus ve liverpool deplasmanlarinda da, sampiyonluk macinda samsunspor karsısında onde pres yedik ve yenilmekle kalmadik, tamamen dagildik.
uzatmayayim. galatasaray'in soylendigi gibi bir "miyad dolma" ya da "motivasyon kaybi" ya da "doygunluk" meselesi oldugunu dusunmuyorum. kadronun cogunun yenilenmesi gerektigi de dogru degil. aksine okan buruk belki de 4 senedir yasadigi en buyuk yapisal problemleri bu sene yasadi, ve bu problemlere ragmen basarili olarak belki de 4 yil icindeki en zor puzzle'i cozdu. bir baska deyisle galatasaray'daki en "italyan" basarisini kazandigini dusunuyorum.
ancak cesur hamleler yapmak sart. takimin kimligini geri kazanmasi icin orijinal ayarlara donmek gerekiyor gibi. tabi ki okan buruk'a akil ogretecek degilim, aksine hocanin hoca da bence bunun farkinda, ve umarim seneye asil planina geri donus yapacak. ama taraftarin da hoca'ya baski uygulamayi birakmasi gerek. tum basarilara ragmen iki mac kaybederse 4 degil 10 sene ustuste sampiyon olsa da istifasinin istenecegini bilmek korkunc bir psikoloji olsa gerek...
