1
madem yurtdışından galatasarayla ilgili şeyler arttı, aforizmaları burada toplayabiliriz diye düşündüm.
benim en beğendiğim şu oldu:
https://x.com/i/status/2023873916733886893
daha önce de yazmıştım, rahmetli babam ciddi bir şey için hastaneye gidecek olduğunda mutlaka galatasaray pijamalarını giyer giderdi. buradaki söz de benzer bir romantizmin analojisi.
çocukken sokakta betonda deli gibi top peşinde koşturup yarın yokmuşçasına kendimizi paralamamızdan bahsediyor aslında. belki sorumsuz ama eğlenceli bir cesaretle futbolu sevdiğimiz için elimizden geleni yapmamızdan bahsediyor.
galatasaray endüstriyel futbolun karşıtı bir hisle özdeşleşti artık yabancılar için. bütün cesaretini ve inancını toplayıp hoşlandığın kıza çıkma teklif etmek gibi bir romantizmden bahsediyorum. galatasaray mücadele etmenin ve bunu gülerek yapmanın karşılığı. tam da babamın hastaneye giderken galatasaray eşofmanları giyme sebebi gibi. savaşa giderken ağlayarak gitmek istemez bir erkek. coşkuyla gitmek ister. bu nedenle "her erkek silahlı çatışma ve galatasaray'a ilgi duyar" diye paylaşım yapıyor elin ispanyolu. ve bu yüzden başka bir tanesi aslında her erkek galatasaray forması giymiştir ve dolabında tozlanmakta diyor. çünkü o nostaljiyi çok sevse de 21.yy insanı kendini çarkların içinde dönen küçük parçalar olup bundan mutlu olabileceğine inandırıldı.
baba gündüz galatasaray bir his takımıdır diye öylesine söylememişti. galatasaray gerçekten bir his takımıdır. cesaretin, çocukça korkusuzluğun, bütün o sapsal romantizmin.
eminim testudo formasyonunda bekleyen roma askerlerinin de pahalanx ile hücuma geçmeden aklında galatasaray marşı çalıyordu. ya da en azından hans zimmer galatasaray ile tanışsaydı maximus decimus aurelius için bir galatasaray marşı yazardı.
benim en beğendiğim şu oldu:
https://x.com/i/status/2023873916733886893
daha önce de yazmıştım, rahmetli babam ciddi bir şey için hastaneye gidecek olduğunda mutlaka galatasaray pijamalarını giyer giderdi. buradaki söz de benzer bir romantizmin analojisi.
çocukken sokakta betonda deli gibi top peşinde koşturup yarın yokmuşçasına kendimizi paralamamızdan bahsediyor aslında. belki sorumsuz ama eğlenceli bir cesaretle futbolu sevdiğimiz için elimizden geleni yapmamızdan bahsediyor.
galatasaray endüstriyel futbolun karşıtı bir hisle özdeşleşti artık yabancılar için. bütün cesaretini ve inancını toplayıp hoşlandığın kıza çıkma teklif etmek gibi bir romantizmden bahsediyorum. galatasaray mücadele etmenin ve bunu gülerek yapmanın karşılığı. tam da babamın hastaneye giderken galatasaray eşofmanları giyme sebebi gibi. savaşa giderken ağlayarak gitmek istemez bir erkek. coşkuyla gitmek ister. bu nedenle "her erkek silahlı çatışma ve galatasaray'a ilgi duyar" diye paylaşım yapıyor elin ispanyolu. ve bu yüzden başka bir tanesi aslında her erkek galatasaray forması giymiştir ve dolabında tozlanmakta diyor. çünkü o nostaljiyi çok sevse de 21.yy insanı kendini çarkların içinde dönen küçük parçalar olup bundan mutlu olabileceğine inandırıldı.
baba gündüz galatasaray bir his takımıdır diye öylesine söylememişti. galatasaray gerçekten bir his takımıdır. cesaretin, çocukça korkusuzluğun, bütün o sapsal romantizmin.
eminim testudo formasyonunda bekleyen roma askerlerinin de pahalanx ile hücuma geçmeden aklında galatasaray marşı çalıyordu. ya da en azından hans zimmer galatasaray ile tanışsaydı maximus decimus aurelius için bir galatasaray marşı yazardı.
