11133
bir taraftar olduğum için bu başlığa yazıyorum.
yine 1 haftalık hafızayla yaşamaya başladınız. rakipteki her olumlu şeyi görüp övmeyi, kendinizdeki en ufak olumsuzlukta yangın çıkarmayı bırakın artık.
neymiş rakibin kanatları gol katkısı veriyormuş da bizim kanatlar veremiyormuş. neymiş rakip takım taraftarı avrupa maçında takımını çok iyi desteklemiş.
peki kardeşim, rakip takım taraftarına hiç dikkat ettin mi? golü yiyince, rakip takım bastırmaya başlayınca çıtları çıkmış mı?
galatasaray taraftarı maalesef takımın ve hocanın hakkını yeterince vermediği gibi kendi hakkını da kendi yiyor. çünkü ben iki şok golle juventus karşısında geriye düştüğümüzde gırtlaklarım patlarcasına bütün statla beraber bağırdım ve o maçı 5-2 kazandık. liverpool evimizde baskı kurduğunda herkes işaret parmağıyla orta parmağını yercesine ıslıklayıp rakibin kulağını sağır etti. kuzey alt "saldır galatasaray"ı girdiğinde bütün stat patlayıcı bir gürültüyle takımına destek verdi. şampiyonluk maçında antalya öne geçtiğinde bu taraftar susmadı, takımına güvendi.
bizimkilerin bu beşiktaş hayranlığı da tesadüf değil. ya bizim stadyumda doğru düzgün maç izlemediler ya da beşiktaş stadında hiç bulunmadılar. galatasaray taraftarı futbolda da baskette de kendini sahaya verdiğinde ortaya çıkan atmosferin eşsiz olduğunu artık anlamalı.
bazen yönetim başarısız olabilir. bazen takım başarısız olabilir. ama taraftar başarısız olamaz.
13. olduğumuz sene de tribündeydim, 90'lı yıllarda 4 sene üst üste şampiyon olduğumuz dönemde de. eurocup finalinde de oradaydım, euroleague maçlarında tıklım tıklım dolu tribünlerde de. fenerbahçe'yi yendik diye patlatılan oyuncumuzun, hazırlık maçında yanlış forma giydi diye ceza alması sonucu ligden düşme noktasına geldiğimiz dönemde de tribündeydim.
8 kişiyle izlediğimiz basket maçı oldu. 8.
bunların ikisi sedat vedat kardeşlerdi, ikisi ben ve zorla maça getirdiğim arkadaşımdı, kalanlar da darüşşafaka'da yatılı kalan 3-4 öğrenciydi.
galatasaray'ın en zor gününü de gördüm, şu ana kadarki en iyi günlerini de. ve bence daha en mutlu günlerimizi görmedik bile.
kendimizi buna hazırlamamız, galatasaray'ı daha yukarı taşımak için birlikte gayret göstermemiz gerekirken galatasaray'ı bir kenara bırakıp sabahtan akşama başkasını konuşmak nedir?
yarın trabzon deplasmanına çıkacağız. geçen sene anamıza avradımıza küfür eden, siyasi bağlantılarıyla tesislerimizin dibine kazma vuran trabzonspor'la oynayacağız. ligde altımızda bulunan takıma salyalarınızı akıtacağınıza biraz kendi maçınıza odaklanın artık.
4 sene üst üste şampiyonluğun dopamini beyninizi yaktıysa, aşırı doygunluk şekerinizi oynatıp sizi mayıştırdıysa kendinize galatasaraylıyım demeyin.
çünkü ben hala açım.
5 sene üst üste şampiyon olmak istiyorum. bana karşı yapılan bütün düşmanlığın cevabını sahada verip rakiplerin psikolojisini daha da bozmak istiyorum. madem bana yapılanlara ceza verilmiyor, madem rakip kulüp başkanı fikstürü kafasına göre ayarlayabiliyor, madem herkes bana düşmanlık ediyor; ben de bu düelloyu kabul ediyorum. herkesi, her şeyi üst üste koyarak hepsini bir kez daha yenmek istiyorum.
herkes kendine gelsin.
store'da satışlar yerlerde. bütün kombineler satılmış ama stadyum tam dolmuyor. ligde liderim, avrupa'da hakem katliamına uğrayıp ilk maçımdan galibiyet çıkaramamışım ama taraftarım hala en önde olduğundan bihaber.
ne istiyorsunuz kardeşim daha?
yoruldunuz mu?
takım torrent gibi, cicâldău gibi, taylan gibi topçulara düşüp yarıştan kopsun da biz de eve gidip biraz dinlenelim mi istiyorsunuz?
yok öyle bir şey.
ölene kadar şampiyonluk kovalayacağız. 27. şampiyonluğu alacağız. 5 sene geçmeden 6. yıldızı takacağız.
kimse elimizdeki fırsatın farkında değil.
delireceğim.
herkes aklını başına toplasın ve takıma destek olsun. galatasaray taraftarı takımının yanında olduğu sürece, maddi manevi desteğini gösterdiği sürece galatasaray ı kimse geçemez. tarihe bakın bu hep böyledir.
yine 1 haftalık hafızayla yaşamaya başladınız. rakipteki her olumlu şeyi görüp övmeyi, kendinizdeki en ufak olumsuzlukta yangın çıkarmayı bırakın artık.
neymiş rakibin kanatları gol katkısı veriyormuş da bizim kanatlar veremiyormuş. neymiş rakip takım taraftarı avrupa maçında takımını çok iyi desteklemiş.
peki kardeşim, rakip takım taraftarına hiç dikkat ettin mi? golü yiyince, rakip takım bastırmaya başlayınca çıtları çıkmış mı?
galatasaray taraftarı maalesef takımın ve hocanın hakkını yeterince vermediği gibi kendi hakkını da kendi yiyor. çünkü ben iki şok golle juventus karşısında geriye düştüğümüzde gırtlaklarım patlarcasına bütün statla beraber bağırdım ve o maçı 5-2 kazandık. liverpool evimizde baskı kurduğunda herkes işaret parmağıyla orta parmağını yercesine ıslıklayıp rakibin kulağını sağır etti. kuzey alt "saldır galatasaray"ı girdiğinde bütün stat patlayıcı bir gürültüyle takımına destek verdi. şampiyonluk maçında antalya öne geçtiğinde bu taraftar susmadı, takımına güvendi.
bizimkilerin bu beşiktaş hayranlığı da tesadüf değil. ya bizim stadyumda doğru düzgün maç izlemediler ya da beşiktaş stadında hiç bulunmadılar. galatasaray taraftarı futbolda da baskette de kendini sahaya verdiğinde ortaya çıkan atmosferin eşsiz olduğunu artık anlamalı.
bazen yönetim başarısız olabilir. bazen takım başarısız olabilir. ama taraftar başarısız olamaz.
13. olduğumuz sene de tribündeydim, 90'lı yıllarda 4 sene üst üste şampiyon olduğumuz dönemde de. eurocup finalinde de oradaydım, euroleague maçlarında tıklım tıklım dolu tribünlerde de. fenerbahçe'yi yendik diye patlatılan oyuncumuzun, hazırlık maçında yanlış forma giydi diye ceza alması sonucu ligden düşme noktasına geldiğimiz dönemde de tribündeydim.
8 kişiyle izlediğimiz basket maçı oldu. 8.
bunların ikisi sedat vedat kardeşlerdi, ikisi ben ve zorla maça getirdiğim arkadaşımdı, kalanlar da darüşşafaka'da yatılı kalan 3-4 öğrenciydi.
galatasaray'ın en zor gününü de gördüm, şu ana kadarki en iyi günlerini de. ve bence daha en mutlu günlerimizi görmedik bile.
kendimizi buna hazırlamamız, galatasaray'ı daha yukarı taşımak için birlikte gayret göstermemiz gerekirken galatasaray'ı bir kenara bırakıp sabahtan akşama başkasını konuşmak nedir?
yarın trabzon deplasmanına çıkacağız. geçen sene anamıza avradımıza küfür eden, siyasi bağlantılarıyla tesislerimizin dibine kazma vuran trabzonspor'la oynayacağız. ligde altımızda bulunan takıma salyalarınızı akıtacağınıza biraz kendi maçınıza odaklanın artık.
4 sene üst üste şampiyonluğun dopamini beyninizi yaktıysa, aşırı doygunluk şekerinizi oynatıp sizi mayıştırdıysa kendinize galatasaraylıyım demeyin.
çünkü ben hala açım.
5 sene üst üste şampiyon olmak istiyorum. bana karşı yapılan bütün düşmanlığın cevabını sahada verip rakiplerin psikolojisini daha da bozmak istiyorum. madem bana yapılanlara ceza verilmiyor, madem rakip kulüp başkanı fikstürü kafasına göre ayarlayabiliyor, madem herkes bana düşmanlık ediyor; ben de bu düelloyu kabul ediyorum. herkesi, her şeyi üst üste koyarak hepsini bir kez daha yenmek istiyorum.
herkes kendine gelsin.
store'da satışlar yerlerde. bütün kombineler satılmış ama stadyum tam dolmuyor. ligde liderim, avrupa'da hakem katliamına uğrayıp ilk maçımdan galibiyet çıkaramamışım ama taraftarım hala en önde olduğundan bihaber.
ne istiyorsunuz kardeşim daha?
yoruldunuz mu?
takım torrent gibi, cicâldău gibi, taylan gibi topçulara düşüp yarıştan kopsun da biz de eve gidip biraz dinlenelim mi istiyorsunuz?
yok öyle bir şey.
ölene kadar şampiyonluk kovalayacağız. 27. şampiyonluğu alacağız. 5 sene geçmeden 6. yıldızı takacağız.
kimse elimizdeki fırsatın farkında değil.
delireceğim.
herkes aklını başına toplasın ve takıma destek olsun. galatasaray taraftarı takımının yanında olduğu sürece, maddi manevi desteğini gösterdiği sürece galatasaray ı kimse geçemez. tarihe bakın bu hep böyledir.

