12561
insanın bazen içini dökmesi gerekiyor.
çok kötüyüm dostlar.
ayakta kalmaya, iyi görünmeye çalışıyorum fakat çok zor artık.
12 mart itibari ile annem beyin kanaması geçirdi. o günden beridir yoğun bakımda ve tıbben bir şeyler yapmak artık çok zor. dua etmekten başka hiç bir şey gelmiyor elden.
komik olan ise 1 ay öncesinde bulunduğum şehire atandım.
yıllarca yanından ayrılmamak için bir sürü iş tekliflerini geri çevirdim. sırf onu yanlız bırakmamak için gitmedim hatta hanımı bile ikna ettim aç kalalım susuz kalalım ama anasız kalmayalım dedim sağolsun hiç bir zaman beni kırmadı ama gel gör ki yıllarca dua ettiği hayal kurduğu atamamı gördü fakat kazandığım ilk maaşı görmesine 2 gün kala yoğun bakıma düştü.
atandığım masama bile getiremedim onu.
1 ay olacak telefonu elime ilk kez alıyor bir şeyler yazıyorum.
aslında ne yazsam ne desem boş. şu harfler kelimeler vallahi yetmiyor içimdeki yangını ukteleri acıyı anlatmaya...
geçen aya kadar onun sayesinde evime ekmek sokabiliyorken şimdilerde evime ekmek çok şükür alabiliyor ama artık boğazımdan geçiremiyorum.
çok zor abiler bazı şeyler gerçekten çok zor.
hasta ziyaretleri için hastanelere gidince bu duruma düşeceğini insan hiç düşünmüyor sıranın kendisine ailesine geleceğini hayal bile etmiyor.
1 aydır yoğunbakım kapılarındayım ilk defa bu kadar çaresiz hissediyorum.
çok zor.
çok kötüyüm dostlar.
ayakta kalmaya, iyi görünmeye çalışıyorum fakat çok zor artık.
12 mart itibari ile annem beyin kanaması geçirdi. o günden beridir yoğun bakımda ve tıbben bir şeyler yapmak artık çok zor. dua etmekten başka hiç bir şey gelmiyor elden.
komik olan ise 1 ay öncesinde bulunduğum şehire atandım.
yıllarca yanından ayrılmamak için bir sürü iş tekliflerini geri çevirdim. sırf onu yanlız bırakmamak için gitmedim hatta hanımı bile ikna ettim aç kalalım susuz kalalım ama anasız kalmayalım dedim sağolsun hiç bir zaman beni kırmadı ama gel gör ki yıllarca dua ettiği hayal kurduğu atamamı gördü fakat kazandığım ilk maaşı görmesine 2 gün kala yoğun bakıma düştü.
atandığım masama bile getiremedim onu.
1 ay olacak telefonu elime ilk kez alıyor bir şeyler yazıyorum.
aslında ne yazsam ne desem boş. şu harfler kelimeler vallahi yetmiyor içimdeki yangını ukteleri acıyı anlatmaya...
geçen aya kadar onun sayesinde evime ekmek sokabiliyorken şimdilerde evime ekmek çok şükür alabiliyor ama artık boğazımdan geçiremiyorum.
çok zor abiler bazı şeyler gerçekten çok zor.
hasta ziyaretleri için hastanelere gidince bu duruma düşeceğini insan hiç düşünmüyor sıranın kendisine ailesine geleceğini hayal bile etmiyor.
1 aydır yoğunbakım kapılarındayım ilk defa bu kadar çaresiz hissediyorum.
çok zor.
