ne yazık ki çoğu kişi kadar duygusal bakamadığım koreografi.
öncelikle futbol bir takım oyunu.
osimhen'i hepimiz çok seviyoruz, takıma kattıkları ortada ama olayı bu kadar tek bir kişiye indirgemek, işi bütünden koparıp tamamen bireysele döküyor. bu durum hem takımın geri kalanındaki "
biz" ruhunu zedeler, hem de
osimhen'in omuzlarına maç başlamadan yük bindirir. .
bir de şu var tabii, kim en yüksek
konsantrasyona, en sert motivasyona ihtiyaç duyduğu anda böyle bir duygusal patlama yaşamak ister ki? adam muhtemelen maç öncesinde motive olmak adına epey uğraştı, konsantre oldu, sahaya çıktı ama o da ne? bir çıkıyor tribünde annesi var. anlatırken bile garip. koreografiyle daha maçın başında adamı ağlatarak yırtıcı modundan çıkarıp, hüzünlü ve aşırı duygusal bir moda soktuk.
belki dün akşamki tutuk performansının tek sebebi ibrahima konate'dir, belki başka bir şeydir bilemem; ama ağladığını görünce "eyvah" dedim. bazen sevginin fazlası ve gereksiz romantizm, profesyonel bir sporcunun ihtiyacı olabilecek en son şey.
